Naderende onweersbui op het strand
Toen we deze ochtend vanuit onze coupé naar buiten keken zagen we
meteen dat alles hier anders was dan in de delen van India waar we eerst
geweest waren. Overal palmbomen en rijstvelden. Eindelijk waren we in Goa,
in het zuiden, aan de kust. Hier hadden we zo lang naar verlangd. Al die
momenten de afgelopen weken dat we zaten te zweten onder die hete zon
verlangden we naar de kust om er een duik te nemen in de koele zee. Nu was
het dan zover.
Goa is een van de kleinste deelstaten van India en was tot 1961 een
portugese kolonie. De bevolking is daardoor in meerderheid katholiek. Ook is
het er een stuk minder arm dan in de rest van India en een stuk rustiger en
gemoedelijker. Verder een van de weinige plaatsen aan de kust met mooie
stranden. Bovendien met een prima klimaat, altijd warm, maar zelden te heet.
Eind jaren zestig werd het een populaire reisbestemming onder westerse
hippie's. Later brak ook het massa-toerisme er door.
Dat het hier welvarender was dan in de rest van India merkten we al toen
we het station van Margao uit liepen. De riksja-scooters zagen er hier een
stuk luxer en beter verzorgd uit. Bovendien kwamen de rijders niet meteen op
je af, maar moest je zelf vragen om er gebruik van te maken. We gingen naar
het dorpje Colva. Van oorsprong is het een vissersdorpje, maar nu leeft het
voornamelijk van toerisme. Het is een van de populairste bestemmingen in
Goa, maar nu was het hoogseizoen nog niet bezig, dus het was er nog vrij
rustig. Het hoogseizoen begint hier ongeveer in december. Dan pas is de
moesson echt helemaal voorbij.
Het vinden van een hotel ging wat moeizaam deze ochtend. Er waren er
welliswaar genoeg, maar ze waren naar ons idee te duur of niet naar ons zin.
De riksja-rijder die ons hier naar toe had gebracht had ons "Hotel Colmar"
aanbevolen. Een luxe zaak vlakbij het strand met allemaal bungalows. Dat
leek ons echter een beetje aan de dure kant. Maar nadat we al een aantal
andere hotels hadden bezocht besloten we om er toch maar eens een kijkje te
nemen. Het kon nooit kwaad. Toen bleek dat het hotel helemaal niet zo duur
was als we dachten. En we kregen bovendien een vrij uitgebreide bungalow,
met 2 verdiepingen en een buiten-terras. Met uitzicht op een mooie tuin. En
wat ook niet onbelangrijk was, vlak bij het strand.
Op het strand was goed te merken dat dit een vissersdorpje was. Overal op
het strand lagen aangespoelde afgekeurde vissen. Niet echt fris dus. Ik vroeg
me af wat er nou eigenlijk viezer is, baden in de Ganges tussen de
mensenlijken, of zwemmen hier in de zee tussen de dode vissen. Ook zag je
hier een heleboel zwarte kraaien rondvliegen. Daar waar je in Nederland
meeuwen ziet, zie je hier zwarte kraaien. Iets verder weg vonden we gelukkig
een stuk strand zonder vissen. Overigens waren net als in de rest van India,
ook hier op het strand allerhande verkopers aktief, meestal vrouwen en
kinderen. Ze verkochten hier b.v. fruit (meloenen, ananassen en kokosnoten)
en allerlei kleren, meestal vrij hippie-achtig, maar wel erg kitsch. Het grote
verschil met een stad is dat je hier zelf stil ligt en ze naar je toe komen.
Maar gelukkig waren het er niet echt veel en het was soms wel eens leuk om
een praatje met ze te maken. De meeste tijd kon je gewoon rustig ongestoord
op het strand liggen.
Naderende onweersbui op het strand
Aan het eind van de middag verschenen er grote donkere wolken. Dit was
een restantje van de moesson periode. Meestal regent het in het begin van de
moesson erg veel en neemt het daarna langzaam af. Wij zaten in de tijd dat
de moesson nog niet helemaal voorbij was. Toen we terug naar ons hotel
waren gegaan begon het dan ook inderdaad te regenen. Ons terras was half
overdekt, dus daar konden we lekker blijven zitten, want de temperatuur was
gewoon lekker warm. Lekker in de luie stoel met een pilsje er bij en een
muziekje uit de walkman+boxjes+adapter. Bier is hier in Goa veel goedkoper dan in de
rest van India (± 20 rs (± ƒ 1,25) per 0,66 liter) en ook veel beter
verkrijgbaar. Na een paar uurtjes klaarde het weer weer op. We gingen nog
even kijken bij het vissersstrand. De vissers wonen hier vlak bij het strand
in een soort grote houten hutten. We konden hier getuige zijn van een mooie
zonsondergang.
Hierna aten we in het restaurant van het hotel. Dit was de eerste keer dat
er varkensvlees en rundvlees op het menu stond. In de rest van India vind je
dat nergens omdat het taboe is voor respectievelijk de moslims en de hindoes.
Maar hier in het katholieke Goa hebben ze er weinig problemen mee. Er zat
lekker veel ui en tomaat door het vleesgerecht. Dat zie je bij curry-schotels
niet zo vaak. Meestal bepalen de kruiden en specerijen de smaak van het
eten. Ik weet alleen niet of ze hier nou verwesterde indiase gerechten
serveerden of ver-indiaasde portugese gerechten. Leendert hield het hier in
Goa voornamelijk op vis. Dat was hier ook erg goedkoop en van goede
kwaliteit. Ook erg geliefd bij de katten die hier in het restaurant rondliepen.
Die waren soms behoorlijk brutaal.
Deze tweede dag in Goa was het wat minder goed weer dan de dag ervoor.
Het was lange tijd bewolkt. Jammer, maar eigenlijk kwam het wel goed uit,
want ik was gisteren een beetje verbrand in de zon. Toch gingen we vandaag
maar naar het strand. Veel andere dingen zijn er niet te doen in Colva. Er is
niet zoals in Renesse een 'fun-house' waar je kan flipperen en video-spelletjes
kan spelen. Maar echt slecht was het weer ook niet. Het was
gewoon lekker warm en af en toe kwam de zon nog door. Tussen de middag
aten we in een klein restaurantje vlakbij het strand. Dit restaurantje was
vlak voor het terras van een ander restaurantje gebouwd. Een treffend
voorbeeld van het gezegde 'iemand de wind uit de zeilen nemen'.
Eind van de middag was er weer een regenbuitje, hetgeen we gadesloegen
vanaf ons overdekte terras. Na zo'n regenbui waren vaak prachtige luchten te
zien. Een combinatie van de ondergaande zon met de grillige wolkenformatie's.
We kregen op ons terras af en toe bezoek van honden en katten (niet
tegelijkertijd). Normaal gesproken heb ik het niet zo op honden, maar deze
beseften heel goed dat dit ons terras is, en dan gedragen honden zich heel
anders dan wanneer jij op hun terrein komt. Dus van deze honden had je
weinig last. Op één na. Die begon steeds overal tegenaan te pissen. Die
joegen we daarom dan ook steeds weg met een bezem.
'S avonds was er een soort feest in het dorp. Dat hadden we die dag al
van diverse mensen gehoord. Wat voor soort feest het zou zijn, daar hadden
we geen idee van. Er bleek een soort grote feesttent te zijn opgezet in het
centrum. Door gaten in het tentdoek kon je zien dat er binnen allemaal
tafeltjes met stoeltjes stonden opgesteld in lange rijen. Het bleek een soort
katholiek feest te zijn, "noite de fama". Er zouden 3 bands optreden. We
besloten om ook maar een kaartje te kopen. Dat koste 50 rupees (± 3
gulden). Je kon ook een tafeltje reserveren, maar dat koste ook 50 rupees,
dus dat vonden we veel te duur en bovendien niet echt nodig. Wij zaten
gewoon met onze pilsjes op de grond. We kwamen hier ook nog een duitser
tegen die ook in ons hotel bleek te zitten (ook hij had natuurlijk geen
tafeltje gereserveerd). Met hem hebben we nog een tijdje zitten kletsen. Het
was trouwens wel grappig te zien hoe de lokale bevolking er bij liep op het
feest. Terwijl wij gekleed waren in oude bermuda's en t-shirts, liepen zij er
op hun paasbest bij. De meisjes in mooie jurkjes en de jongens in nette
pakken. En ze dansten alsof hun voeten in brand stonden. John Travolta was
er niks bij. De muziek van de bands was trouwens maar matig. Voornamelijk
oude rock'n'roll en covers van top-40 muziek. Die covers waren overigens wel
goed gespeeld, zelfs house-nummers als b.v. '2 unlimited' konden ze perfect
naspelen. Slechts heel even hebben we zelf nog op de dansvloer gestaan.
Toen ze een nummer van the Doors speelden.
Ook vandaag gingen we weer naar het strand, net als gisteren en de dag ervoor. Vandaag ging de duitser die we gisteren hadden ontmoet ook met ons mee. Het was vandaag gelukkig weer goed weer, met uitzondering van de gebruikelijke regenbui aan het eind van de middag. 'S avonds hebben we nog een tijdje op ons terras gezeten met de duitser, onder het genot van een biertje en een muziekje.
Na het ontbijt namen we deze ochtend afscheid van de duitser, die vandaag
weer verder ging. Wij gingen vandaag weer naar het strand. Daar verliep alles
weer min of meer hetzelfde als de vorige dagen. We lagen lekker te zonnen op
het strand, onder de schaduw van een kokospalm. Totdat Leendert plotseling
uitriep "Pas op! Een slang!". Op dat zelfde moment voelde ik iets kronkelen
langs mijn zij. Verschrikt sprong ik op en zag een lange groene slang
wegkronkelen. Bij de voet van een kokospalm iets verderop bleef de slang
zitten. Voorzichtig liepen we er naar toe, en vanaf een afstandje maakten we
er een foto van. Een paar indiërs die op dat moment langsliepen zeiden dat
het een heel gevaarlijke slang was. Een van hen pakte van een nabijgelegen
bootje een lange dikke bamboestok, die als vlaggemast dienst deed. Net op
het moment dat de slang de boom in wilde klimmen gaf de man de slang een
flinke klap met de bamboestok. De slang was echter niet meteen dood en
probeerde nu weg te vluchten. Na nog een paar harde slagen was het
afgelopen voor de slang. De fruitverkoopsters die later langskwamen werden
stil bij de aanblik van de dode slang en luisterden vol ontzag naar ons
verhaal over het gebeuren. Ze vergaten zelfs hun gebruikelijke
verkooppraatjes. De slang bleek achteraf een 'groene zweepadder' ('green whip
viper') geweest te zijn. Op het moment dat hij langs me kroop heb ik grote
mazzel gehad. Als ik toen een verkeerde beweging zou hebben gemaakt, had
hij me misschien gebeten.
'S middags ging Leendert nog even volleyballen in de buurt van het ene
strandtentje. De eerste keer voor hem sinds hij op vakantie was. Hij was naar
eigen zeggen dan ook niet meer in topvorm. Ik zat intussen lekker op ons
terrasje met een krantje en een muziekje. Eind van de middag gingen we naar
het strand om er foto's van de zonsondergang proberen te maken. Dat lukte
beter dan we hadden durven hopen. Er waren op dat moment prachtige
luchten. Een grote rode gloed verlichte de hemel tussen de wolken door. Dit
was misschien wel de mooiste zonsondergang die ik ooit gezien heb.
Zonsondergang op het strand van Colva
Vandaag vertrokken we uit Colva. We hadden het er wel weer gezien. We
wilden nog een ander strand in Goa bekijken. Er waren er nog verschillende,
uiteenlopend van drukke badplaatsen met massa-toerisme tot afgelegen
stranden waar de laatste overgebleven hippies in kleine hutjes verbleven. We
kozen voor het plaatsje Chapora. Dit moest een gezellig dorpje zijn met een
oud portugees fort, waar het massa-toerisme nog niet had toegeslagen. We
gingen er heen met de bus. Het was niet zo ver reizen, en hoewel we een
aantal keren moesten overstappen, hoefden we nooit lang op de volgende bus
te wachten.
We kwamen ongeveer begin van de middag aan. Het dorpje was een stuk
kleiner dan ik verwacht had. Het waren eigenlijk meer een hoop losstaande
huizen temidden van de kokospalmen. Nu moesten we weer een geschikt
hotelletje zoeken. In onze reisgidsen stond over dit plaatsje weinig nuttigs
wat dat betreft, dus moesten we zelf op zoek. Al vrij snel kwam er een vrouw
naar ons toe die een kamer te huur aanbood. Het bleek echter niet veel
soeps te wezen. Een vies en lelijk hok waar ze nog veel geld voor vroeg ook.
We probeerden nog een paar andere hotelletjes in het dorp, maar daar was
het al precies hetzelfde. Kleine kamertjes met slecht sanitair en toch steeds
hoge prijzen. We kwamen zelfs een kamer tegen die met een soort hardboard
schot in tweëen was gedeeld. De ventilator hing precies in het midden, in een
uitsparing in het schot. zo hadden beide kamers ieder een halve ventilator.
Wel grappig om te zien, dat wel. Meestal worden dat soort primitieve kamers
voor langere tijd aan toeristen verhuurd, bijvoorbeeld voor enkele weken of
maanden. Dan zijn ze zeer betaalbaar, maar als je maar een paar dagen wilt
blijven, worden er blijkbaar veel hogere prijzen gevraagd. Iets dichter bij het
strand was het Vagator Beach Resort, een soort luxe bungalow park. Dit zag
er een stuk beter uit en bovendien vlak bij het strand, maar helaas ging dit
ons budget een beetje te boven. "Zijn er dan geen normale hotelletjes hier?"
vroegen we ons af. Gelukkig wel. Iets verderop, ook vrij dicht bij het strand,
vonden we een goed hotel, met schone kamers en sanitair, voor een redelijke
prijs. Hier zat het ook redelijk vol met andere touristen. Waarschijnlijk
kwamen die na lang zoeken bijna allemaal uiteindelijk hier terecht.
Nadat we ons op onze kamer hadden geïnstalleerd, gingen we naar het
strand. Hier in dit plaatsje was de kust meer heuvelachtig dan in Colva. De
stranden lagen ingeklemd tussen rotsen. Helaas was het nogal bewolkt
vandaag. Het was ook niet erg druk op het strand. Tenminste, totdat er een
paar bussen aan kwamen gereden en plotseling het strand overspoeld werd
door grote groepen indische toeristen. Die maakten een excursie langs de
verschillende stranden van Goa. Dat soort tochten is onder indische toeristen
vaak erg populair, zo hadden we op onze vakantie al eerder gemerkt. Deze
tocht in Goa scheen vooral populair te zijn om naar al die westerlingen op
het strand te kijken. Naar die vreemde hippies en naar de schaargeklede
meisjes. Die waren er hier dus weinig te zien. Uit een soort meligheid riepen
we iedere keer als we een westerling zagen die er maar een klein beetje
alternatief uit zag, "Kijk, een freak! Daar heb je d'r een! Wat 'n vaag figuur
is dat, zeg!". Volgens de reisgidsen zouden er hier in dit plaatsje nog enkele
oude hippies moeten vertoeven, maar we vermoedden dat die waren
weggetrokken vanwege de komst van het luxe bungalowpark. De
schaarsgeklede meisjes waren helaas ook niet op het strand te vinden. Wel
waren er hier weer diverse fruit- en kleren-verkopers.
'S avonds aten we in een restaurantje vlak bij het strand. Hier kwamen we nog
een paar duitsers tegen die we in Delhi hadden ontmoet tijdens onze bustocht
door de stad.
Souvenirs verkoopstertje
Vandaag was het net als gisteren weer bewolkt. We besloten om het oude
portugese fort vandaag te bezichtigen. Dit was gelegen boven op een heuvel
vlakbij de kust. Het bleek echter zeer vervallen te zijn. Het was eigenlijk
alleen maar een grote dikke muur. Daar binnen was niets meer van het fort
over en groeide gras en onkruid. Wel had je van hier een mooi uitzicht op de
omgeving.
'S middags gingen we, ondanks het bewolkte weer, weer naar het strand.
Lekker liggen in het zand en regelmatig even een stukje zwemmen. En af en
toe een praatje maken met langslopende verkopers, ook al waren we niet
geïnteresseerd in hun koopwaar. Soms vroegen ze of we niks wilden ruilen,
bijvoorbeeld een t-shirt of onze schoenen. Daar voelden we echter niet zo
veel voor. Ze geloofden ons ook bijna niet toen we vertelden dat onze
schoenen meer dan ƒ 200,- gekost hadden. Dat is omgerekend in rupee's een
enorm bedrag. Maar het leven is in Nederland nu eenmaal veel duurder.
We hadden vandaag nog kleren laten wassen in ons hotel, maar ze waren
eind van de dag nog niet droog omdat de zon niet geschenen had. Een
droogtrommel hadden ze er niet. Er waren trouwens vandaag ook weer
bijzonder veel elektriciteits storingen. Ook in het restaurant was deze avond
geen licht. Dat werd dus gezellig romantisch dineren bij kaarslicht.
Deze dag wilden we een brommertje huren om daarmee andere plaatsen in de
omgeving te bezoeken. We wilden onder andere naar andere stranden in de
buurt en naar Old Goa, de vroegere hoofstad van het gebied welke nu vrijwel
verlaten is maar waar nog wel veel oude portugese gebouwen staan. We liepen
naar het dorpje en vonden al vrij snel iemand die brommers verhuurde. Het
ging echter allemaal niet zo gesmeerd. Hij had voornamelijk grote zware
brommers, terwijl wij liever kleine lichte brommertjes hadden. Daar had hij er
echter maar 1 van. Verder bleek dat je hier voor brommers eigenlijk een
rijbewijs nodig had. "No problem" volgens de man, "Als de politie je aanhoud
dan moet je hun gewoon wat geld betalen, baksheesh. Dan is alles O.K.".
Makkelijk gezegd, maar wij hadden toch onze twijfels. We konden het ook
moeilijk met de man eens worden over de prijs en hoe het zat met de
verzekering en of de wel of niet onze paspoorten af moesten geven als borg.
Uiteindelijk werd de man het beu en wilde de brommers niet meer aan ons
verhuren. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant misschien toch
maar beter zo. We besloten om dan maar met de bus te reizen. Dat was nog
stukken goedkoper ook. Alleen helaas wel een stuk minder snel.
We gingen eerst naar Old Goa. Dat was een vrij lange rit, waarbij we nog
enkele malen moesten overstappen. Old Goa ligt in het binnenland, aan een
rivier. Het bleek een klein plaatsje, maar wel vol met allerlei oude kerken en
kathedralen. Het was ook erg ruim gebouwd met grote parken en tuinen er
tussen. Sommige bouwerken waren aan de buitenkant gedeeltelijk vervallen,
maar binnen was het overal pracht en praal, zoals dat in grote katholieke
kathedralen gebruikelijk is. Overal schilderijen en beelden. De ene nog
uitbundiger dan de andere.
Nadat we hier een aantal kerken bekeken hadden reisden we weer verder
naar het strand van Calangute. Dit was in de jaren 60 het eerste strand
waar de hippies naar toe kwamen. Niet lang daarna was dit ook een van de
eerste stranden die ten prooi vielen aan het massa-toerisme, waardoor de
hippies wegtrokken naar andere stranden. Hoewel het gelukkig niet te
vergelijken valt met b.v. Torremolinos, was het hier inderdaad behoorlijk
toeristisch. Veel meer nog dan Colva. Overal zag je restaurantjes en vooral
veel souvenir-winkeltjes. In een restaurantje aan de kust namen we een
lunch. Omdat ik wel weer eens iets anders wilde dan indiase gerechten nam
ik een lekker bord spaghetti. Deze was echt klaargemaakt op z'n italiaans,
zoals het hoort.
Na de lunch bezochten we het strand. Helaas dreven er ook hier, net als in
Colva, veel dode vissen in het water. We hadden deze middag eigenlijk ook
nog naar een ander strand, namelijk naar Anjuna, willen gaan, maar dat bleek
met het openbaar vervoer niet makkelijk te kunnen. Dus besloten we maar om
deze middag op dit strand te blijven. Aan het eind van de middag was er een
korte regenbui. We konden op tijd een restaurantje in om er te schuilen. Het
duurde echter maar een paar minuten. Daarna namen we weer de bus terug
naar Chapora, via een lange omweg. Het laatste stuk naar Chapora was het
zeer druk in de bus. We stonden er als haringen in een ton.
'S avonds aten we wederom in het restaurantje aan het strand. Er waren
trouwens niet veel andere restaurantjes in de buurt. Het strand was weer net
zo verlaten als de vorige dagen. We hadden een beetje gehoopt dat er op
zaterdagavond misschien wat meer te beleven zou zijn, hier in Chapora.
Bijvoorbeeld een groot strandfeest met een kampvuur ofzo. Maar niets van dat
alles. Heel af en toe zag je in de verte iemand lopen op het strand. Dan
riepen we steeds "Kijk! Daar loopt iemand. Dat is vast een verdwaalde
hippie! Op zoek naar een wild strandfeest vol sex & drugs & rock&roll".
Vandaag besloten we om naar een ander strand iets verderop in de buurt te gaan. Er waren namelijk meerdere stranden hier in Chapora. Tot nu toe waren we steeds naar hetzelfde strand geweest. Die bij het restaurantje en het Vagator beach resort. Dit strand was namelijk voor ons het dichtste bij. Vanaf een rots vlakbij het strand kon je de andere stranden zien liggen. Het koste wel wat moeite om er te komen. Je moest er een eind voor lopen langs heuveltjes en rotsen.
Het "hippie strand"
Het bleek wel een mooier strand te zijn. Wat meer afgelegen, in een soort
baai. Met veel palmbomen en verschillende kleine strandtentjes. Er was zelfs
een klein watervalletje waaronder je het zoute zeewater van je af kon
spoelen. Ook bleken er hier veel meer toeristen te zitten, vooral jongeren.
Maar ook een paar al wat ouderen. Waren dat nu de oude hippies? Het leek er
wel op. Veel 40'ers met lange haren. Opvallend was dat veel van die mannen
hier in een tanga-zwembroek rondliepen. Het zag er niet uit, volgens ons. Zou
dit nou de nieuwste mode zijn of gold hier nog de mode uit de jaren 70? In ieder
geval heel anders dan ik in mijn grote zwem-bermuda.
Ook op dit strand waren er weer diverse kleding- en souvenir-
verkoopertjes. Tot nu toe hadden we hun aanbod altijd beleefd afgeslagen. Er
zat immers zelden iets van onze gading bij. Bovendien waren we de afgelopen
weken in India al zo verschrikkelijk veel handelaartjes tegen gekomen dat we
gewoon altijd al bij voorbaat 'nee' zeiden. Maar dit keer besloten we toch iets
te kopen. Een lungi, een soort indiaas kledingstuk. Een soort grote lap die
als een soort rok gedragen wordt, maar die ook heel handig is als
strandlaken. Tot nu toe lagen we steeds op onze handdoeken die daar
eigenlijk te klein voor waren. Bovendien leek zo'n lungi me ook heel handig
voor in nachttreinen of bussen. Eigenlijk was het al een beetje laat om nu
pas een lungi te kopen, want we hadden nog maar een paar dagen in Goa.
Achteraf gezien was het handiger geweest om ze al in colva te kopen.
Het was een groepje van 3 meisjes waar we de lungi's van kochten. Er
moest weer heel wat afgedongen worden voor we het over de prijs eens
waren. Achteraf gezien hebben we eigenlijk nog te veel betaald, maar dat was
niet echt erg, want het bleef toch nog goedkoop. We kochten allebei van een
verschillend meisje. Het derde meisje probeerde ons daarna nog een hele tijd
zover te krijgen dat we ook nog iets van haar kochten, maar we vonden 1
lungi al meer dan genoeg.
Aan het eind van de middag kwamen er steeds meer hippies op het strand.
Er zaten nu echt hele vage figuren tussen. Echt alsof ze met een tijdmachine
uit de jaren 60 of 70 waren gehaald.
Strandhutje
Na de zonsondergang gingen we weer terug naar ons hotel. We liepen nu
binnendoor omdat we dachten dat dat korter was. Maar het was intussen al
donker aan het worden en het koste nog aardig wat moeite voordat we weer
terug in ons hotel waren. Daar namen we zoals gebruikelijk eerst weer een
douche, om al het zweet en het zeezout af te wassen. Het leek ons wel een
goed idee om vanavond in een van de tentjes op het hippie-strand te gaan
eten. Het was er gezellig en we hadden er 's middags ook al goed kunnen
eten. We hadden nu ook al weer 3 dagen in hetzelfde restaurant gegeten, dus
het leek ons ook een leuke afwisseling. Het was weer een hele tocht er nmaar
toe, langs alle heuveltjes en rotsen. Helaas bleek er niemand meer op het
strand te zijn. De strandtentjes waren allemaal gesloten. We hadden gedacht
dat het er 's avonds juist erg gezellig zou zijn. Maar alle mensen die eind
van de middag hier naar toe gekomen waren, waren al weer vertrokken. Saaie
boel, hoor. Dan maar weer naar ons oude vertrouwde restaurantje.
Toen we terug naar het hotel liepen hoorden we muziek uit de richting van
het dorpje. Wat zou dat zijn? Zouden de hippies aan het feesten zijn?
Nieuwsgierig liepen we richting het dorp. Zou er dan toch eens een keer iets
te doen zijn in dit saaie dorp? Het was wel vrij vage muziek. Het was zelfs
heel erg vage muziek. Wat zou dat nou in vredesnaam zijn? Dat wilden we wel
eens zien! Toen we in het dorpje kwamen merkten we dat de muziek van een
hindoe-tempel vandaan kwam. Dus daarom klonk het zo vaag. Er is dus een
soort hindoe-ceremonie bezig, dachten we. Dat zou mooi zijn, want in al die
weken in India hadden we zoiets nog niet gezien. Er bleek echter niemand bij
de tempel aanwezig te zijn. Wel allemaal lichten en luidsprekers van waaruit
de harde muziek klonk. Het is zeker nog niet begonnen, dachten we. We
besloten om dan eerst maar een pintje te gaan pakken in een restaurantje in
het dorpje. Daar vertelden ze ons dat er niks bijzonders te doen was deze
avond en dat er wel vaker van die muziek werd gemaakt. Jammer. Na het
restaurantje gingen we daarom maar weer terug naar ons hotel.
Dit was alweer onze laatste dag in Goa. We zouden eind van de middag de
nachtbus naar Bombay nemen. We besloten om 's ochtends maar weer naar
hetzelfde strand als gisteren te gaan. Het was alweer de laatste keer dat we
naar het strand zouden gaan, deze vakantie. De laatste keer van het jaar
zelfs. Dus zolang het nog kon, er maar van priofiteren. Het was gelukkig weer
mooi weer. Hippies waren er nog niet veel te zien om deze tijd. Daarentegen
wel een aantal schaarsgeklede meisjes. Helaas duurde het niet lang. Eind van
de ochtend moesten we weer terug. We konden gelukkig nog een douche nemen
in ons hotel, voordat we vertrokken.
Met de bus reisden we naar Mapusa, vanwaar de bus naar Bombay zou
vertrekken. In Mapusa aten we eerst nog wat en daarna vertrokken we eind
van de middag richting Bombay. De bus stopte onderweg diverse malen bij
kleine tempeltjes waar dan steeds snel een paar wierook-stokjes werden
neergezet.
'S nachts was het weer slecht slapen. Ten eerste omdat de weg af en toe in
erg slechte conditie was en de bus dus flink schudde en schokte. Verder
hadden we er ook veel te weinig ruimte om enigszins comfortabel te kunnen
zitten.
Vroeg in de morgen kwamen we in Bombay aan. Voordat we in de stad zelf
aankwamen reden we geruime tijd langs de sloppenwijken van de stad. Het
schijnt dat Bombay de grootste sloppenwijken van heel Azië heeft. Overal zag
je kleine bouwsels van planken, golfplaat en plastiek. Met smalle modderige
steegjes ertussen. Vreemd genoeg zag je er toch vaak vrouwen in mooie
kleurige jurken er tussen lopen. Dat gaf soms wel een vreemd contrast. Bij
zulke armoedige bouwsels verwacht je eigenlijk ook in lompen gehulde mensen.
Vaak is niet alleen armoede, maar ook woningnood de oorzaak dat veel mensen
hier wonen. Sommigen hebben gewoon een baantje in de stad. Maar dat neemt
niet weg dat het hier beslist een armzalige bedoening is. Ook al hebben ze
misschien wel iedere dag genoeg te eten, voor de rest bezitten deze mensen
vrijwel niets. Het is dan ook geen vrolijk gezicht als je hier met de bus
langsrijdt.
We verlieten de bus in de buurt van het Victoria station. Hetzelfde
treinstation waar we al eerder waren geweest. We wilden vanuit Bombay
verder reizen naar Ellora, een plaatsje beroemd om zijn grot-tempels, maar we
wisten niet wanneer de trein zou gaan. Het bleek dat er een nachttrein ging.
We hadden nu dus nog een hele dag om Bombay te bekijken. We kochten eerst
alvast maar een kaartje voor de nachtrein. Ook brachten we onze rugzakken
naar de luggage-room. We wilden namelijk maar 1 dag in Ellora blijven. Dus
dezelfde dag weer een nachttrein terug naar Bombay. Voor die korte tijd
vonden we het niet nodig om onze grote rugzakken mee te sjouwen. We namen
alleen de dingen die we de komende dagen echt nodig zouden hebben mee in
onze kleine rugzakjes.
We besloten om deze dag een toeristische rondrit door Bombay te maken.
Met de bus reden we naar het centrum van de stad, vanwaar de tour zou
beginnen. Voordat het zover was gingen we eerst nog langs bij het kantoor
van Gulf Air, om onze tickets voor de terugreis te laten bevestigen. Het
kantoor was vrij moeilijk te vinden. Gelukkig was iemand bereid om ons de
weg er naar toe te wijzen. Tegen betaling van baksheesh uiteraard.
Het centrum van Bombay zag er overigens vrij modern uit. Overal grote
flatgebouwen met kantoren en brede straten. Een modernere stad dan Delhi.
Ook niet zo veel van dat chaotische verkeer. En bovendien een redelijk
klimaat.
'S middags begonnen we aan de rondrit. Als eerste reden we langs de
'Gateway of India', een soort triomfboog uit de britse tijd. Hier stopte de bus
niet, maar reed er alleen maar even langs. Niet ver er vandaan lag het
Prince of Wales-museum. Dit was best een interresant museum, maar we
kregen van de gids maar weinig tijd om het te bekijken. Een van de mooiste
afdelingen was die met opgezette dieren. Hier zag ik ook nog een exemplaar
van de slang die we in Colva op het strand hadden gezien. Helaas hadden we
te weinig tijd om alles goed te bekijken. We namen ons voor om hier nog een
keer terug te komen, als we over een paar dagen weer in Bombay zouden zijn.
Op onze tocht door de stad kwamen we ook nog langs een Parsi vuurtempel.
De parsi's zijn een soort oude sekte oorspronkelijk afkomstig uit Perzië. De
tempels waar permanent vuren branden zijn echter niet toegankelijk voor
niet-parsi's, dus reden we snel weer verder. We kwamen onder andere langs
Chowpatty beach, het bekendste strand van Bombay, en langs Malabar Hill, de
rijke buurt van Bombay. Hier in de buurt lag ook het Gandhi museum. Ook dit
was best interresant om te zien. Er waren maquettes gemaakt van diverse
gebeurtenissen uit het leven van Mahatma Gandhi. Na dit museum gingen we
naar de zogenaamde hangende tuinen. Deze worden zo genoemd omdat ze
gebouwd zijn boven een aantal water reservoirs. Hier is echter niets van te
zien. Het zijn verder best wel mooie tuinen, maar echt speciaal was het niet.
Anders dan bij de vorige bezienswaardigheden, had de gids voor deze tuinen
vrij veel tijd uitgetrokken. Terwijl we het hier juist al snel gezien hadden.
We rustten dus maar wat uit op de bankjes in het park. De volgende
bezienswaardigheid was het Nehru museum. Dit had een zelfde soort
tentoonstelling als het Evoluon in Eindhoven. Erg leuk om te zien. Er waren
hier dan ook heel wat mensen die zich niet helemaal aan de door de gids
gestelde tijdslimiet hielden. Het laatste onderdeel van de tocht was een groot
aquarium. Dat was ook wel leuk, maar daar had je het al snel weer gezien.
Eind van de middag bracht de bus ons weer terug in het centrum. Op dat
moment waren net alle kantoren dicht gegaan, en er liep een enorme stoet
mensen door de straten. Het leek wel een soort betoging. We liepen weer
richting station, op zoek naar een restaurantje. Op een gegeven moment
vonden we soort snackbar. Misschien wel een lekkere afwisseling, dachten we.
Een hamburgermenu met friet en een milkshake of zoiets. Ze bleken echter
geen hamburgers meer te hebben. Toen hoefde het van ons niet meer zo
nodig. Ik baalde er van dat restaurants zo vaak bepaalde gerechten die op de
menukaart stonden niet hadden. Dat was ons nu al zo vaak gebeurd, laatst in
Goa ook regelmatig. We gingen daarom nu maar op zoek naar wat anders.
We kwamen een vegetarisch restaurant tegen. Dit zag er vrij luxe uit, maar
de prijzen waren redelijk. Ze hier trouwens wel een vrij sterke airco. Leendert
nam een 'paper masala dossa', een enorm grote opgerolde rond koek die maar
net op de tafel paste, met daarin een gekruide groentenmix. Ik nam 'biryani',
een rijstschotel met diverse groenten. Dat is een van de bekendste gerechten
van India, maar ik had het tot nu toe nog niet gegeten.
Na het eten gingen we weer naar het station. In de wachtruimte rustten we
wat uit tot het moment dat onze trein zou vertrekken. Daar was ook
gelegenheid om een douche te nemen.
Aan het eind van de avond stapten we op de trein. Op de reserveringen-
lijst zagen we dat er ook nog een meisje in onze coupé zat. Ze heette
'Thijssen', dus dat moest wel een nederlandse zijn. Dat bleek te kloppen. Iets
later dan ons kwam ze de coupé binnen. Ze vroeg in het engels waar wij
vandaan kwamen. "Ook uit Nederland" zei ik. "Hé, hoe weet je dat ik uit
Nederland kom?" vroeg ze. "Jij heet 'Thijssen' en je bent 23 jaar" antwoorde
ik. Toen legde ik het haar maar uit. Ze bleek in India een aantal maanden
stage te lopen en nu een paar weken vakantie genomen te hebben om het
land te bekijken. Ze woonde in Hyderabad, niet ver van de plek waar
kortgeleden de grote aardbeving was geweest. Ze vertelde dat ze daar die
beving zelf nog een beetje had gevoeld. Ze was nu, net als ons, op weg naar
Aurangabad, voor een bezoekje aan de grotten van Ellora.
Begin van de ochtend kwam de trein aan in Aurangabad. Het eerste wat we
daar deden was een plaatsje reserveren voor de terugreis naar Bombay voor
vanavond. Daarna liepen we naar het busstation. Onderweg namen we een
ontbijt in een restaurant langs de weg. Het was een vrij sjiek restaurant,
maar het eten was betaalbaar.
Vlakbij het busstation werden we aangesproken door een chauffeur van een
taxibusje. "Nee, geen taxi. Dat is veel te duur voor ons!" antwoorden we.
Maar hij bleek een heel redelijke prijs te vragen. De andere kant van het
verhaal was wel dat hij zoveel mogelijk passagiers mee nam in zijn busje,
zodat we als haringen in een ton zaten. Onderweg kwamen we nog langs een
soort bedevaartoord voor moslims. Daar stapten nog een aantal mensen uit
het busje uit.
Even later kwamen we aan bij de grotten van Ellora. Het zijn een 34-tal
tempels welke uitgehakt zijn in de rotsen. Er zijn zowel hindoe tempels als
boedhistische tempels als jaïna tempels. Sommige tempels bestaan uit weinig
meer dan een klein zaaltje, andere zijn veel uitgebreider. Er is 1 tempel die
wat dat betreft met kop en schouders boven de andere uitsteekt. Die tempel
is vele verdiepingen hoog, en er is daar zelfs een hele open binnenplaats
uitgehakt. Dit was dan ook verreweg de mooiste tempel. Hier kwamen we nog
een indiaase schoolklas tegen die met ons op de foto wilden. Eerst was er 1
ventje die samen met ons op de foto wilde, maar daarna wilde er nog ander,
totdat tenslotte bijna de hele klas met ons op de foto was geweest.
Uiteindelijk moest zelfs de leraar er aan geloven. Dat gaf natuurlijk grote
hilariteit bij de leerlingen. Later die ochtend kwamen we bij een andere grot
opnieuw een aantal van hen tegen. Ze stonden er op dat wij ook een foto van
hun zouden maken.
Ellora grotten
Na de lunch wilden we weer terug richting Aurangabad. We stonden al
geruime tijd langs de weg op een bus te wachten toen we op een gegeven
moment een lift kregen van een vrachtwagen. We vroegen ons nog af of we
hiervoor een fooi moesten geven, omdat we gelezen hadden dat het hier in
India niet gebruikelijk was om gratis mee te liften, maar de chauffeurs wilden
dit niet. Er rijden in India trouwens altijd minstens 2 mensen in vrachtwagens en
bussen, en vaak nog meer. Het begrip 'eenzame trucker' zoals dat vaak wordt
bezongen door Henk Wijngaard, kennen ze hier niet. Hier proberen werkgevers
blijkbaar niet om het beschikbare werk door zo weinig mogelijk mensen te
laten doen, zoals in Nederland.
We stapten uit bij Daulatabad, halverwege Ellora en Aurangabad. Hier ligt
een groot fort bovenop een berg. Dit fort heeft een aantal indrukwekkende
verdedigingswerken. Diverse hoge muren met zware poorten en een diepe
slotgracht. Het fort had ook een lange ondergrondse tunnel. Je kon er
doorheen met behulp van een gids, maar dat vonden we zonde van het geld.
We hadden zelf zaklichten bij ons. Die waren echter lang niet zo sterk als de
fakkel van de gids, zodat het nog een heel avontuur was om er doorheen te
komen. We zijn uiteindelijk niet meer helemaal naar de top van de berg
gegaan omdat die vrij hoog was en we daar geen zin meer in hadden.
Met de bus gingen we terug naar Aurangabad. Daar bezochten we nog de
zogenaamde 'armelui's Taj Mahal'. Een soort kleine kopie van de Taj Mahal in
Agra. Deze hier was ook een stuk minder mooi en slechter onderhouden. In de
tuin rondom het gebouw hielden we nog een korte siësta, want we hadden een
vermoeidende dag achter de rug. De lungi's uit Goa kwamen nu weer goed van
pas. Daar konden we nu mooi op liggen. Ook in de trein gebruikten we ze als
laken.
'S avonds aten we in hetzelfde restaurant als waar we deze ochtend
ontbeten hadden. We hadden namelijk 's ochtends al de menukaart bestudeerd.
Toen we de bestelling opnamen bleek dat er een probleempje was. We wilden
graag een biertje bij het eten, maar dat bleek niet te kunnen. Althans niet
aan het tafeltje waar we zaten. We snapten niet helemaal wat de ober
bedoelde. De ober zei dat we met hem mee moesten gaan. We volgden hem
door het restaurant, langs een trap naar beneden. "Waar komen we nu
terecht?" dachten we. Er bleek hier in de kelder nog een 2e zaal te zijn. Een
waar in tegenstelling tot de zaal boven, wel andere mensen zaten. Het was er
zelfs vrij druk en het had een gezellige atmosfeer. Dit bleek de zogenaamde
'permit-room' te zijn. De enige plaats in het restaurant waar alcohol
geschonken mocht worden.
Na het eten was het weer tijd om naar het station te gaan om daar de
nachttrein naar Bombay te nemen. In de trein was er een probleempje. Het
bleek dat onze plaatsen dubbel gereserveerd waren. Er zaten al andere
mensen toen wij er kwamen. We besloten om maar te wachten tot de
conducteur langskwam met de namenlijst. We hadden pech. Op de lijst stonden
niet onze namen, maar die van de anderen. Waarschijnlijk hadden ze op het
station een fout gemaakt. We beelden als een stekker. Alle andere plaatsen in
de trein waren al bezet. Dus het zag er naar uit dat we deze nacht in het
gangpad zouden moeten slapen. Ik besloot om toch maar op zoek te gaan naar
vrije slaapplaatsen. In onze wagon was alvast niks te vinden. Ik probeerde
naar een volgende wagon te gaan, maar dat bleek niet te kunnen omdat de
deur daarvan geblokkeerd was. Op een gegeven moment stopte de trein bij
een stationnetje. Dat gaf me de mogelijkheid om over te stappen in een
andere wagon. In deze bleek het echter nog drukker te zijn dan in die van
ons. Op dat moment begon de trein weer te rijden. Ik kon nu niet meer terug
naar mijn eigen wagon, zodat ik in het gangpad moest wachten tot de trein
bij een volgend station zou stoppen. Het was hier zeer druk. Vlak bij me
stonden een paar vreemde figuren. Waarschijnlijk een soort sadhu's, pelgrims.
Ze droegen felgekleurde oranje tulbanden en ook grote zwaarden. Er was hier
verder nog een ander opmerkelijk tafereel. Er was hier in het gangpad een
kast met daarin 4 planken. Op iedere plank lag een kind met opgetrokken
benen te slapen. Het was jammer dat ik op dat moment mijn fototoestel niet
bij me had. Gelukkig stopte de trein al vrij snel weer bij een volgend station,
zodat ik weer terug kon naar mijn eigen wagon. Na een tijdje kwam de
conducteur weer langs. Hij bleek toch nog 2 slaapplaatsen gevonden te hebben
voor ons. Dat was niet in een coupé, maar vlakbij de deuren van de wagon.
Het was hier dus wel wat drukker en rumoeriger, maar we konden tenminste
toch nog normaal slapen.
Deze ochtend kwamen we in Bombay aan. Dit was het eindpunt van onze
tocht door India. Hier zouden we nog een paar dagen blijven en daarna
zouden we zondagavond weer naar huis vliegen. We aten eerst in het
stationsrestaurant, waar we al enkele malen eerder gegeten hadden. De
gebakken eieren waren hier wel wat aan de vette kant en de theepotten
waren gemaakt van messing, een metaal wat zeer goed warmte geleidt, maar
verder was dit een prima plaats om te eten. Daarna gingen we op zoek naar
een hotelletje.
De meeste hotelletjes waren gevestigd in een gedeelte van het centrum,
vlakbij de winkelstraat Colaba causeway. Daar kwamen we al snel een
mannetje tegen wat ons wel naar een hotel kon brengen. Hoewel we dat soort
dingen eigenlijk liever zelf uitzoeken, besloten we om toch maar even te gaan
kijken. De kamers waren niet echt slecht, maar wel aan de dure kant (de
commissie voor onze gids?) en bovendien erg gehorig. We gingen dus maar
weer verder op zoek. Het mannetje wilde ons nog steeds helpen, maar daar
hadden we geen zin meer in. Hij bleef ons echter volgen en liep de hele tijd
te zeuren als een klein kind. Allerlei zwam-verhalen waarom we met hem mee
moesten gaan en niet zelf op zoek moesten gaan. Echte onzin praatjes. We
negeerden hem verder maar. We wisten hier vlak in de buurt nog een ander
hotel. In dat hotel hadden ook de denen uit Kashmir een keer geslapen. Het
was het Carlton hotel. Het zag er minstens zo mooi uit als het gelijknamige
hotel in Cannes. En sjiek dat het was! Niet dus. Het was gewoon een simpel
low-budget hotelletje. Maar verder wel okee.
Na deze ochtend de winkelstraat in de buurt wat bekeken te hebben gingen
we naar de tourist office om wat informatie over de stad op te vragen.
Daarna gingen we op zoek naar souvenir-winkels. Tot nu toe hadden we die
op onze reis altijd gemeden, maar we wilden toch niet met lege handen naar
huis terug gaan. En het was handiger om alles hier in bombay te kopen
omdat je dan niet alles tijdens je reis mee hoeft te sjouwen. Je hebt hier in
Bombay bovendien een aantal staats-winkels met produkten uit de
verschillende deelstaten. Deze staats-winkels waren gelegen in een buitenwijk
van Bombay. Het duurde een tijdje voordat we de juiste bus er naar toe
gevonden hadden. De winkeltjes bleken echter tegen te vallen. Gelukkig
vonden we later in de stad wel een geschikte grote souvenirs-winkel. Deze
was gelegen aan een drukke winkelstraat vlakbij het station. In deze winkel
we wel een aantal leuke dingen. We kochten hier nu echter nog niks omdat
we eerst nog wat verder rond wilden kijken.
Na de lunch bezochten we een van de markten in de stad. Volgens de
boeken moest hier echt bijna alles wat je kon bedenken te koop zijn, maar
dat viel een beetje tegen. Het was voornamelijk fruit wat hier te vinden was.
We hadden hier nog last van een klein jochie dat voor ons gids wilde zijn.
Hoewel we hier totaal geen behoefte aan hadden bleef hij ons de hele tijd
volgen. Dat was behoorlijk irritant. Later deze middag vonden we in de buurt
van ons hotel nog een andere grote souvenir-winkel. Ook deze had een heel
mooi assortiment, maar was wel iets duurder dan de andere. Verder lag hier
in de buurt ook nog de zogenaamde 'Gateway of India'. Dit is een groot
monument door de engelsen gebouwd. Dit was vroeger de plaats waar de
schepen uit Engeland aankwamen. Voor de rest was hier niet echt veel te
zien. Behalve natuurlijk grote groepen straathandelaren en dergelijke.
Gateway of India
In het hotel namen we weer een douche en rustten we wat uit van deze
toch wel vermoeiende dag. Hierna gingen we op zoek naar een kleermaker.
Leendert had vorig jaar in Bangkok voor relatief heel weinig geld een net pak
gekocht. En niet zomaar een, maar een van echt zijde en bovendien op maat
gemaakt. Dit keer wilde hij weer een pak laten maken, maar dan een wat
meer alledaags model. Het laten maken van zo'n pak is een van de dingen die
in een land als India of Thailand véél goedkoper is dan in Nederland. Na
lang aarzelen besloot ook ik om de hier geboden kans te grijpen. Niet dat ik
vaak in een pak zal gaan lopen, maar het is misschien iets voor speciale
gelegenheden. En het is tenslotte hier een buitenkansje. Het viel echter niet
mee om een kleermaker te vinden. Volgens
Leendert waren er in Bangkok een heleboel van dat soort zaakjes. Hier
vonden we er maar enkele. Bovendien waren sommigen niet in staat om op zo
korte termijn nog die pakken te kunnen maken. We hadden immers nu nog
minder dan 2 etmalen te gaan in India. Uiteindelijk vonden we toch een
kleermaker die de pakken voor ons kon maken. Ik besloot om net zo'n soort
pak te nemen als Leendert vorig jaar gekocht had. Dat zag er echt behoorlijk
sjiek uit. Het zaakje hier was wel iets duurder dan het zaakje van Leendert
in Bangkok. Ook jammer was dat de zwarte zijde niet echt puur zwart was,
maar een beetje donkergrijs. Leendert nam een goedkoper pak, van
donkerblauw katoen. De man beloofde zijn uiterste best te doen om het op
tijd af te krijgen.
Na het eten gingen we deze avond naar de film. In een bioscoop in de
buurt draaide de film 'JFK' van Oliver Stone, over de moord op John F.
Kennedy. We hadden hiervoor vandaag kaartjes gekocht. Deze kostten
omgerekend nog geen ƒ 1,50. Gelukkig was de film niet na-gesynchroniseerd
of ondertiteld, maar gewoon in het engels. In het begin was de
geluidskwaliteit vrij matig, maar later verbeterde dat. Het was best een
interresante film, al zat er weinig aktie in. Jammer voor de mensen die hun
kinderen mee naar de bioscoop hadden genomen. Die kinderen zullen weinig
van de film genoten hebben.
Deze avond had ik voor het eerst het gevoel in een moderne westerse stad
te zijn. Voor een deel is Bombay dat ook wel. Maar toch was het hier wel
anders. Zo was er bijvoorbeeld toen we na afloop van de film terug naar ons
hotel liepen, vrijwel geen verkeer meer op straat. Dat is in de meeste
westerse grote steden toch wel anders. En bovendien kon je hier op sommige
plaatsen op de stoep de daklozen zien liggen slapen.
Deze ochtend bezochten we voor de 2e keer het Prince of Wales museum.
Hier waren we al geweest tijdens de excursie-tocht een paar dagen geleden,
maar toen kregen we veel te weinig tijd om alles goed te bekijken. Nu konden
we het nog eens op ons gemakje overdoen.
Hierna gingen we naar het American Express kantoor om geld te wisselen.
Het was niet echt bijzonder ver, maar we hadden gisteren al de hele dag door
de stad heen en weer gelopen. Daar hadden we vandaag geen zin meer in.
Dus namen we de bus. Dat ging niet bepaald van en leiën dakje. De bus reed
via een omweg in een keer door, zonder onderweg te stoppen, naar het
station. Nu waren we nog verder van het kantoor verwijderd. Dus namen we
weer een bus in tegenovergestelde richting. Deze zou langs het kantoor
komen. Dat wisten we, want met deze buslijn hadden we alles eerder gereden.
Mis! Deze bus reed via een andere route. Gelukkig stopte de bus toch nog op
een punt niet al te ver van het kantoor. Daar bleek echter dat je hier niet
kon wisselen, maar dat je daarvoor bij een ander kantoortje moest zijn. En
dat kantoortje lag, juist goed geraden, vlakbij het museum waar we net
vandaan kwamen...
In de buurt van dit kantoortje zagen we nog een paar dabbah-wallahs. Dit
zijn mensen die tinnen kokers met lunch maaltijden vervoeren. Dit is een
speciaal uniek Bombay's systeem. Dit zorgt er voor dat de mannen die op
kantoren werken tussen de middag gewoon een warme maaltijd kunnen eten,
en niet op een simpele droge boterham met kaas hoeven te bijten. Wanneer
een man 's ochtends naar zijn werk gaat, begint zijn echtgenote met de
bereiding van de maaltijd. Deze wordt in een tinnen koker gedaan en in de
loop van de ochtend opgehaald door een dabbah-wallah. Deze worden op
bepaalde punten verzameld en vandaar naar de verschillende kantoren
gebracht. Iedere koker heeft een eigen aparte kleurcode zodat de dabbah-
wallahs, die vaak analfabeet zijn, precies weten waar ze de betreffende koker
moeten bezorgen. Het systeem schijnt perfect te werken.
Kleine hindoe tempeltjes op straat
Tussen de middag aten we in een klein restaurantje in de buurt van ons
hotel. Het was een heel gezellig tentje met allerlei cartoon-achtige
muurschilderingen. Het was wel echt op toeristen gericht. We aten hier een
lekkere pizza en een lekker biertje. Je kon hier als je dat wilde echt
gigantisch grote glazen bier nemen. Enorme glazen kannen waar vele liters
tegelijk in konden. Dat leek ons echter een beetje teveel van het goede, zo
midden op de dag.
S' middags gingen we weer terug naar de grote souvenir-winkels die we
gisteren bezocht hadden. We hadden nu ongeveer een idee wat er zoal te koop
was. We kochten hier een aantal leuke souvenirs. Het voordeel van deze
winkels was trouwens ook dat er met vaste prijzen gerekend werd, zodat je
niet nog een hoefde af te dingen. Eigenlijk wilden we niet alleen maar echte
souvenirs, maar ook typisch indiase gebruiksvoorwerpen leken ons wel leuk.
Bijvoorbeeld een speciaal Thali-bord, wat in verschillende vakjes is verdeeld
voor de verschillende sausjes. Of van die typische drinkbekers die je vaak in
restaurants zag. We hadden echter geen idee waar we dat soort dingen zouden
kunnen kopen. Echte supermarkten hadden we bijvoorbeeld in India nog niet
gezien. Ook niet hier in Bombay. Daarom vroegen we het deze middag maar
aan onze hoteleigenaar. Deze wist wel een echte supermarkt, en die lag nog
vlakbij het hotel ook. Daar vonden we wat we zochten. Ook hadden ze hier
nog een afdeling met etenswaren. Hier was voor ons vooral de afdeling
kruiden en specerijen interresant. Voor een paar dubbeltjes per stuk kon je
hier grote zakjes kruiden kopen. Ook dat waren in onze ogen perfekte indiase
souvenirs. Ook hadden ze hier vlakbij een grote kledingwinkel. Hier kocht ik
een paar kledingstukken voor een vriend uit Nederland. Deze wilde voor een
vriendin een soort topjes hebben die indiase vrouwen onder hun sari dragen.
Een soort kruising tussen een T-shirt en een beha. Ik had eigenlijk al de
moed opgegeven dat ik die dingen nog zou kunnen kopen. Tot nu toe had ik
ze nog nergens in India gezien. De afgelopen dagen in bombay had ik al een
aantal keren er om gevraagd in kledingwinkels, maar steeds zonder resultaat.
Nu had ik ze dan toch op het laatste nippertje nog gevonden. Er onstond alleen
wel enige hilariteit bij de winkeldames toen ik hier om vroeg.
Aan het eind van deze middag gingen we weer langs bij de kleermaker.
Deze had nu de pakken gedeeltelijk klaar, zodat we alvast konden passen of
ze zo goed zaten. Dan konden ze daarna afgewerkt worden.
Ook belden we deze middag weer eens naar huis. Dat was alweer een tijdje
geleden. We konden nu ook vertellen wanneer we precies thuis zouden komen.
Ik draaide eerst nog een verkeerd nummer en kreeg een onbekende vrouw uit
Zierikzee aan de lijn. Bij het goede nummer werd er niet opgenomen, dus
belde Leendert zijn moeder maar.
Ook deze avond gingen we na het eten weer naar de film. Het kostte
tenslotte bijna niets. Dit keer draaide 'The Fugative', een spannende
aktiefilm.
Dit was dan alweer onze laatste dag in India. De 7 weken durende vakantie
liep ten einde. Eind deze middag zouden we met het vliegtuig naar huis gaan.
Leendert had deze ochtend last van diarree. Dat kwam vandaag wel erg slecht
uit. Als noodmaatregel had hij imodium bij zich, zodat hij in ieder geval de
komende tijd zijn darmen in bedwang kon houden.
Deze ochtend winkelden we nog wat rond hier in de buurt. Ook moesten we
nog wat geld wisselen. Daarbij was het belangrijk om zo nauwkeurig mogelijk
te schatten hoeveel we vandaag nog nodig zouden hebben. Dat lukte ons
gelukkig vrij goed. We moesten deze ochtend vòòr 12 uur onze hotelkamer
verlaten, maar we mochten wel tot eind van de middag onze tassen in het
hotel laten staan. We mochten er zelfs nog een douche nemen als we dat
wilden. Dat was aardig van de hoteleigenaar. Anders hadden we de hele
komende middag met onze tassen door de stad moeten sjouwen.
We aten tussen de middag weer in hetzelfde tentje als gisteren. Ook dit
keer weer een lekkere pizza met een groot glas bier. We hadden er eigenlijk
nog over gedacht om in het Taj Mahal hotel te gaan lunchen. Dit is het
duurste hotel van Bombay. Dit omdat we er nog steeds spijt van hadden dat
we destijds niet in het Lake Palace hotel in Udaipur waren gaan eten. Maar
uiteindelijk hebben we het idee toch maar laten schieten.
Na nog een tijdje op het balkon van ons hotel te hebben gezeten, gingen
we halverwege de middag naar de kleermaker om onze pakken op te halen.
Die van Leendert was al klaar, maar voor die van mij hadden ze meer tijd
nodig. Daar moest ik nog een hele tijd op wachten. We zaten een beetje in de
rats, want we hadden nog maar weinig tijd om naar het vliegveld te gaan.
Welliswaar duurde het nog een paar uur voordat het vliegtuig zou vertrekken,
maar je moest toch het liefst ruim van tevoren op het vliegveld aanwezig
zijn. Gelukkig kwam de kleermaker toch nog op tijd met mijn pak de kamer
waar ik zat te wachten binnen gerend.
Nu moesten we snel naar het hotel om onze tassen op te halen en daarna
naar de plaats waar de bus zou vertrekken. We namen dit keer maar een
taxi, want we hadden geen tijd meer om dat te voet te doen. Bovendien
hadden we nu ook onze tassen bij ons plus aparte tassen waar onze pakken
in zaten. Dat liep niet echt makkelijk. Bij de bushalte bleek nog geen bus te
zijn. Wel stond er nog een nederlandse vrouw te wachten. We besloten om
maar gezamelijk een taxi naar het vliegveld te nemen. Dat was wel iets
duurder dan de bus, maar dan wisten we tenminste zeker dat we op tijd
zouden zijn. Het was nog best een lange rit op weg naar het vliegveld. De
vrouw kletste onderweg ons de oren van de kop. Ze bleek in haar leven al
veel gereisd te hebben over de wereld en wist daar veel van te vertellen.
Van indiërs bleek ze overigens geen hoge pet op te hebben.
Op het vliegveld bleken we nog net genoeg geld over te hebben om nog wat
te kunnen eten. Niet echt een complete maaltijd, maar dat was niet zo erg,
want later in het vliegtuig zouden we ook nog te eten krijgen. Om een uur of
9 steeg ons vliegtuig op. Ook dit keer maakten we weer een tussenstop in
Abu Dhabi. Daar moesten we weer enkele uren wachten. Ze bleken hier op het
vliegveld de WC's vernieuwd te hebben. De eerste keer zagen die er nogal
primitief en vies uit, maar nu zagen ze er echt prachtig en luxe uit. Je had
er echt het idee als een koning op zijn troon te zitten!
Om ongeveer half 7 's ochtends lande ons vliegtuig op Schiphol. Het
tijdsverschil werkte deze nacht in ons voordeel, dus we hebben toch redelijk
kunnen slapen in het vliegtuig. Het was weer behoorlijk koud in Nederland.
Toen we half september vertrokken liep net de zomer op zijn eind, maar nu
was intussen de herfst al volop bezig. Onze lange broeken en jassen hadden
we overigens alvast op het vliegveld in Bombay aangetrokken. Dat kon daar
omdat de airco daar vrij hard aan stond.
Met de trein reden we naar Rotterdam. Daar moesten we nog een tijdje
wachten op de bus. Op dat moment kwamen we nog een groep housers tegen
die net terug kwamen van een zaterdagavondje stappen. Eind van de ochtend
kwamen we met de bus weer thuis. Een lange boeiende vakantie zat er op.
(Terug)